توافق ترامپ با ایران پایان کار نیست، بلکه آغاز راه است

اگر از این منظر نگاه کنیم که آمریکا می‌بایست جمهوری اسلامی را سرنگون می‌کرد اما برعکس به توافق رسید، پس باید کمی به عقب بازگردیم و روند سقوط صدام حسین، قذافی، بشار اسد و سایر حکومت‌های استبدادی را بررسی کنیم و سپس به این نتیجه برسیم که آیا این توافق پایان کار است یا آغاز مرحله‌ای جدید.

شکی نیست که همه انسان‌های آزادی‌خواه ترجیح می‌دهند رژیم‌های خودکامه به دست ملت‌های خود سرنگون شوند نه به دست قدرت‌های خارجی. اما در مورد جمهوری اسلامی به‌وضوح دیده‌ایم که فشارهای خارجی، تحریم‌ها و انزوای بین‌المللی می‌توانند مؤثر و کمک‌کننده باشند، ولی در نهایت این مردم ایران هستند که باید سرنوشت کشور خود را رقم بزنند و این رژیم را کنار بزنند.

بسیاری از ما ایرانیان عجله داریم و می‌پرسیم چرا رژیم سرنگون نشد و چرا توافق انجام شد؟ به نظر من دولت‌ها، از جمله آمریکا، پیش از هر چیز منافع ملی خود را در نظر می‌گیرند و تا زمانی که این منافع به‌طور کامل تأمین نشود، حاضر به برداشتن گام‌های نهایی نخواهند بود.

مسائل فراوانی در پشت پرده جریان دارد که ما از همه آن‌ها آگاه نیستیم. با این حال می‌توان تصور کرد که فشارهای سیاسی، اقتصادی و بین‌المللی علیه جمهوری اسلامی همچنان ادامه خواهد یافت و در نهایت شرایط را برای تغییرات بنیادین فراهم خواهد کرد. آنچه اهمیت دارد این است که مردم ایران امید خود را از دست ندهند و برای آینده‌ای بهتر آماده باشند.

طی ۴۷ سال گذشته، سرکوب، زندان، اعدام و ده‌ها خیزش مردمی نتوانست جمهوری اسلامی را به زانو درآورد. یکی از دلایل مهم این مسئله، نبود یک رهبر ملی و فراگیر بود که بتواند اکثریت مردم را حول یک هدف مشترک متحد کند. امروز بسیاری بر این باورند که این خلأ تا حد زیادی برطرف شده و شاهزاده رضا پهلوی توانسته است میلیون‌ها ایرانی در داخل و خارج از کشور را حول شعار ایران، آزادی و یکپارچگی ملی گرد هم آورد.

در شرایط حساس کنونی، وجود یک رهبری ملی که بتواند دوران گذار را مدیریت کند، از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. چنین رهبری می‌تواند مانع از هرج‌ومرج، تجزیه‌طلبی، جنگ داخلی و انتقام‌جویی‌های کور شود و زمینه را برای استقرار یک نظام دموکراتیک مبتنی بر رأی مردم فراهم سازد.

بنابراین، اگر امروز توافقی صورت گرفته باشد، نباید آن را پایان آرمان آزادی ایران دانست. تاریخ نشان داده است که تحولات بزرگ سیاسی در یک روز و یک مرحله اتفاق نمی‌افتند. آنچه سرنوشت نهایی را تعیین خواهد کرد، اراده ملت ایران، اتحاد نیروهای آزادی‌خواه و استمرار مبارزه برای دستیابی به آزادی، دموکراسی و حفظ تمامیت ارضی ایران است.

ایران آزاد خواهد شد؛ نه با انتظار، بلکه با اتحاد، امید، سازماندهی و اراده ملی.هیچ قدرتی بالاتر از اراده یک ملت متحد نیست؛ آینده ایران را نه توافق‌ها، بلکه مردم ایران رقم خواهند زد.

پاينده ايران

سرفراز باد ملت بزرگ ايران

بشير اميرخاني

17.6.2026