نه با احساسات و نه با تخیل نمی‌توان حکومت کرد

ما کردها و دیگر اقوام ایران نباید بیش از این سوار بر موج احساسات شویم و دنباله‌رو جریان‌هایی باشیم که هرگز واقعیت را با ملت خود در میان نگذاشته‌اند و نخواهند گذاشت. این جریان‌ها مردم را تنها به‌عنوان سیاهی‌لشکر و سپر منافع خود به‌کار می‌گیرند و در بزنگاه‌ها آنان را تنها می‌گذارند.

نمونه‌های عینی آن را در منطقه دیده‌ایم. کردها در سوریه با رشادت و فداکاری، در دریایی از خون، پوزه داعش را به خاک مالیدند و سال‌ها اداره مناطقی را در دست داشتند؛ حتی مناطق نفت‌خیز مهمی چون دیرالزور. اما دیدیم که چگونه در برابر چشم آمریکا و جهان، با یک فریب سیاسی، همان مناطق از دست آنان خارج و دوباره تحت کنترل حکومت مرکزی سوریه قرار گرفت. دقیقاً همان سناریویی که پیش‌تر در عراق و در ماجرای کرکوک برای کردها تکرار شد.

این تجربه‌ها باید برای ما یک درس بزرگ باشد: سیاست جهانی نه بر پایه احساسات، بلکه بر اساس منافع می‌چرخد. باید واقع‌بین بود و دید دنیا به دست چه کسانی و با چه معادلاتی اداره می‌شود.

متأسفانه در ایران نیز برخی در پی آن‌اند که همین بازی خطرناک را با احساسات مردم کرد تکرار کنند؛ اقلیتی که می‌خواهند با تحریک عواطف قومی، کردها را رودرروی دیگر هم‌میهنانشان قرار دهند و از این شکاف برای منافع شخصی و سیاسی خود بهره ببرند.

در حالی‌ که ایران به همان اندازه که به فارس، ترک، بلوچ و عرب تعلق دارد، به کرد نیز تعلق دارد. اما متأسفانه برخی چنان رفتار می‌کنند که گویی خود را از ایران جدا و با آن بیگانه کرده‌اند. باید با صراحت گفت: کردِ ایران ــ جز در بخش‌هایی از ایلام و کرمانشاه ــ نه کرکوک دارد و نه دیرالزورِ نفت‌خیز. آینده کرد ایران نه در توهمات خطرناک، بلکه در شراکت واقعی در ساختن ایران است.

راه درست این است که کردهای ایران آستین‌ها را بالا بزنند و در کنار سایر هموطنان، برای رهایی کشور از جمهوری اسلامی تلاش کنند؛ نه اینکه چشم به بیرون بدوزند و به امید حمایت قدرت‌هایی باشند که بارها ثابت کرده‌اند وفادار به هیچ ملتی نیستند، مگر منافع خود.

بی‌تردید، با استقرار ایرانی آزاد پس از جمهوری اسلامی، همه ما ــ فارغ از قوم، مذهب و زبان ــ می‌توانیم در امنیت، آرامش و کرامت انسانی زندگی کنیم. به شرط آنکه اجازه ندهیم عده‌ای با سوءاستفاده از احساسات ما، آینده‌مان را قربانی منافع کوتاه‌مدت و شخصی خود کنند.

واقع‌بینی، همبستگی ملی و مشارکت آگاهانه در سرنوشت ایران، تنها راه نجات ماست.

بشیر امیرخانی

18.1.2026