خيزش مردم' شكاف در سركوب و پرسش رهبري ملي

خیزش مردمی ایران اکنون وارد چهارمین روز خود شده و نشانه‌های روشنی از تداوم، گسترش و عمق‌یافتن آن در شهرهای مختلف کشور دیده می‌شود. آنچه این خیزش را از بسیاری از اعتراضات پیشین متمایز می‌کند، سطح بالای آگاهی عمومی، همبستگی اجتماعی و فرسایش تدریجی توان نیروهای سرکوبگر است.

گزارش‌هایی که از برخی شهرها به گوش می‌رسد ـ مبنی بر خودداری بخشی از فرماندهان و نیروهای انتظامی از رویارویی مستقیم با مردم ـ اگر صحت داشته باشد، نشان‌دهنده‌ی شکاف در بدنه‌ی سرکوب و تزلزل در مشروعیت حاکمیت است. این رفتارها بیانگر آن است که هنوز نیروهایی در ساختار انتظامی وجود دارند که خود را جدا از مردم نمی‌دانند و آینده‌ای برای خویش در کنار یک نظام سرکوبگر متصور نیستند.

واقعیت این است که استمرار اعتراضات مسالمت‌آمیز، اتحاد مردمی و پرهیز از خشونت کور، بزرگ‌ترین عامل فرسایش قدرت سرکوب است. هر روز که این همبستگی حفظ می‌شود، هزینه‌ی ادامه‌ی سرکوب برای حاکمیت افزایش یافته و توان روانی و عملیاتی آن کاهش می‌یابد.

در چنین شرایطی، یکی از خلأهای اساسی، همگرایی سیاسی حول یک نماد و محور ملی مورد پذیرش اکثریت مردم است. امروز به‌روشنی دیده می‌شود که نام و جایگاه شاهزاده رضا پهلوی در شعارها و مطالبات مردمی پررنگ شده و این امر بیانگر نیاز جامعه به یک نقطه‌ی اتکا برای گذار از وضعیت کنونی است.

جا دارد مردم ایران، با صدایی واحد و روشن، حمایت خود را از شاهزاده رضا پهلوی به‌عنوان نماد وحدت ملی و گذار از استبداد اعلام کنند؛ حمایتی که نه از سر احساسات، بلکه بر پایه‌ی عقلانیت سیاسی، تجربه تاریخی و ضرورت انسجام ملی شکل می‌گیرد.

آینده‌ی ایران تنها زمانی تضمین خواهد شد که مردم، بدون دخالت بیگانگان و با تکیه بر اراده‌ی جمعی، سرنوشت خود را رقم بزنند. جامعه‌ای که بتواند در بزنگاه‌های تاریخی متحد بماند، شایسته‌ی آزادی، امنیت، کرامت انسانی و زندگی مسالمت‌آمیز است.

اکنون که تنها یک روز به پایان سال ۲۰۲۵ باقی مانده، امید آن می‌رود که سال ۲۰۲۶ به‌عنوان نقطه‌ی عطفی در تاریخ معاصر ایران ثبت شود؛ سالی که ملت ایران با اتحاد، آگاهی و شجاعت، مسیر رهایی و بازسازی کشور را هموار سازد.

پاینده ایران

زنده و جاوید ملت بزرگ ایران

ب امیرخانی

31.12.2025